چنان كه از آيات و روايات استفاده مىشود منزلت شكر و مقام شاكران بسيار با عظمت است . حقيقت شكر ، مصرف كردن نعمت‌هاى مادى و معنوى در جائى است كه حضرت منعم معيّن فرموده ، و پرهيز از خرج كردن نعمت در معاصى و گناهان است . حقيقت شكر در كلام راغب اصفهانى راغب اصفهانى در « المفردات » مىنويسد : « اصْلُ الشُّكْرِ مِنْ عَيْنٍ شَكْرى . ريشهء شكر از چشم پر اشك گرفته شده است . و چون اين لغت در باب تشكّر از منعم به كار مىرود ، پُر بودن انسان از ياد خدا نسبت به نعمت هايش مىشود و توجه به اين‌كه نعمت در كجا خرج شود ، كه دنبال اين ياد ، عطا و سخا و جود و كرم و صدقه و انفاق و احسان و خرج به اقتصاد و اعتدال است . شكر را سه مرتبه است : 1 - مرتبهء قلبى 2 - مرتبهء زبانى 3 - مرتبهء عملى مرتبهء قلبى فهم نعمت است ، مرتبهء زبانى ثنا و حمد و اظهار نعمت است ، مرتبهء عملى تلافى احسان حق به اندازهء قدرت است . » « 1 »

--> ( 1 ) - مفردات ألفاظ القرآن ، راغب اصفهانى : 461 ، مادّهء شكر .